Eenzaamheid

Eenzaamheid
Door: Ab Seurt

Wij hebben op ons naturistenterrein of camping, zoals je het beestje ook kan noemen, zo’n 120 staanplaatsen. Dat is eigenlijk een heel rustig idee. Je bent zelf als staanplaatshouder niet meer dan een honderd twintigste deel van de camping.  Dus bijna niets. Wat anderen daar zelf ook van mogen denken. Ken je ze? Laat maar.

Ook wij hebben conciërges op de camping, die Jan en allemaal kennen en zich met alles bemoeien, omdat ze niet alleen nieuwsgierig zijn, maar ook om een verhaal te hebben als ze straks achter een kopje thee in de kantine zitten. Ik ben blij met die mensen, want zonder deze conciërges zou de vereniging niet kunnen bestaan. Teveel van deze mensen is zeer vermoeiend, maar een vereniging van eenlingen is gebaseerd op drijfzand. Ik denk dat onze vereniging een goede mix heeft, maar mijn mening doet er niet toe, want mijn naam komt niet voor op de ledenlijst.

Om je heen staan zoveel verschillende mensen, met allemaal hun eigen problemen, die ze op hun manier oplossen. Niets is meer vreemd. Alles went. Veel mensen. Bij elkaar een hele menigte en tegelijkertijd ook veel  eenzaamheid. Ken jij je buurman of buurvrouw? Ja, je groet hem of haar, maar ken je de persoon ook? Oh, dat wil je ook niet? Dat kan. Het is een bewijs van geraffineerde levenskunst om je privéleven heilig te verklaren. Wat je doet moet je zelf weten. Dat gaat niemand iets aan. Je groet hem of haar vriendelijk als je elkaar op de camping ziet en gaat vervolgens snel je eigen kant op. Lekker naar je afgebakende plekje van je privébestaan. Het is niet verboden. Natuurlijk heb je gelijk.

In het zuiden van Europa kennen ze dit fenomeen niet. Waarschijnlijk omdat elke staanplaatshouder toch wel zijn eigen hobby heeft en veelal komt het erop neer dat  men in het najaar aan de slag gaat om de heerlijkste wijn te brouwen, die ze vaak gezamenlijk en natuurlijk bloot in het zonnetje het jaar daarop nuttigen. Dat geeft een verbondenheid die wij missen. Dat samen je eigen wijn drinken bedoel ik. Met alleen thee en koffie bereik je toch niet diezelfde vriendschappelijke band. Wijn drink je nooit alleen. Dat deel je met elkaar, want die fles moet wel in een keer leeg. Dat “probleem” heb je niet bij koffie of thee. Daarom begrijpen wij de zuiderlingen zo slecht en zij ons.

Nou ja, het is maar zoals je het ziet. Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood. In die tussentijd wil je nog wel een beetje plezier hebben, anders is het helemaal zonde van de beperkte tijd. Plezier in je eentje is niet onmogelijk maar meestal van korte duur.

Het probleem is, zal u zeggen, dat we zo weinig zon hebben in Nederland en dat de druiven nog zuur zijn als de herfst alweer zijn intrede doet. Daarom kunnen wij geen lekkere wijn  maken en hebben wij niet die gezellige levensvreugd van de zuiderling. Tja,  met excuses blijf je eenzaam!

Ab Seurt